نتيجه گيري

چکيده نوشتار اين است که فرهنگ سياسي تبعي قبل از انقلاب در فرآيند انقلاب به فرهنگ سياسي تبعي ـ مشارکتي تبديل شد. همچنين پيامدهاي انقلاب و تحولات بيست و چند ساله آن, فرهنگ سياسي تبعي ـ مشارکتي را آرام آرام و به تدريج به سمت فرهنگ سياسي مشارکتي هدايت مي کند.

بنابراين در فرهنگ سياسي ايران ما شاهد پيدايش نوعي الگوي مشارکت.............

فرهنگ سياسي در ايران پس از انقلاب

قانون اساسي جمهوري اسلامي, با به رسميت شناختن ساختار سياسي جمهوري براي نظام سياسي کشور و الزامات آن چون آزادي تشکيل حزاب و تشکلهاي سياسي, اجتماعات, نظارت همگاني و حقوق شهروندي, جهت گيري مشارکتي نسبت به فرهنگ و رفتار سياسي افراد يا شهروندان دارد. براي بررسي ميزان نهادينه شدن اين الگوي فرهنگي لازم است در دوران بعد از انقلاب اسلامي مورد بررسي قرار گيرد. براي اين هدف, فرهنگ سياسي و تحولات آن را در سه مقطع بررسي مي کنيم:

فرهنگ سياسي در ايران پيش از انقلاب

در مورد فرهنگ سياسي در ايران پيش از انقلاب بصورت مختصر به عوامل و عناصر اصلي مانند اقتدارگرايي, توهم توطئه و فرهنگ ستيز اشاره خواهيم کرد و سپس به عناصر ثانويه فرهنگ سياسي در ايران نظير ذهن گرايي ـ واقعيت گريزي, عمل زدگي ـ سياست گريزي, مطلق گرايي ـ اسطوره زدگي, تقدير گرايي ـ منجي گرايي و بددبيني ـ بي اعتمادي, و نتايج آنها اشاره مي کنيم:

جامعه پذيري سياسي

جامعه پذيري سياسي روندي آموزشي است که به انتقال هنجارها و رفتارپذيرفتن نظام سياسي مستقري, از نسلي به نسل ديگر کمک مي کند. بنابراين هدف جامعه پذيري سياسي تربيت يا پرورش افراد به صورتي است که اعضاي کارآمد جامعه سياسي باشند. آلموند و پاول گفته اند: «جامعه پذيري سياسي روند حفظ يا دگرگوني فرهنگهاي سياسي است. بنابراين روند افراد وارد فرهنگ سياسي
مي شوند و ستمگيريهايشان نسبت به هدفهاي سياسي شکل مي گيرد.»

دسته بندي فرهنگ سياسي

فرهنگ سياسي را آلموند و پاول از سه راه تقسيم کرده اند: 1ـ فرهنگ سياسي محدود 2ـ فرهنگ سياسي تبعي 3ـ فرهنگ سياسي مشارکتي.

1ـ فرهنگ سياسي محدود؛ به کساني مربوط است که از نظام سياسي خودآگاهي چنداني ندارند, يا اصلاً ندارند. اين گونه افراد را در هر جامعه اي مي توان ديد, اما در جامعه هاي سنتي و عقب مانده شمار آنها بيشتر است. ساختارهاي سياسي نظام هاي قبيله اي و پادشاهيهاي متمرکز آفريقا بطور عمده از اين نوع هستند.

تعريف فرهنگ سياسي

فرهنگ سياسي هر جامعه, از فرهنگ عمومي آن جامعه ريشه مي گيرد و بخشي از آن شمرده
مي شود و جدا کردن فرهنگ سياسي از نظم کلي فرهنگ, تنها امري اعتباري است. از اين رو, پيش از آنکه به تعريف فرهنگ سياسي بپردازيم, بهتر است نگاهي کوتاه به مفهوم فرهنگ داشته باشيم که در واقع, يکي از مولفه هاي اساسي هرگونه جامعه انساني است.

مقدمه

فرهنگ سياسي يکي از الگوهاي رايج نظام هاي اجتماعي است و تا اندازه زيادي مشروعيت
نظام هاي سياسي در گرو آن است. اين فرهنگ که در اين دوران پديده گريزناپذير اجتماعي است و نفوذي انکارناپذير بر رفتار سياسي اعضاي جامعه دارد, يکي از ارکان و شاخصهاي عمده رشد و توسعه جامعه به شمار مي رود. در اين زمينه, باور به سلسله مراتب سياسي يا برابري سياسي, اعتماد و بي اعتمادي, بدبيني و خوش بيني, احساس امنيت يا ناامني, گرايش به وفاداري ملي يا وفاداري قومي و ..., از جمله مواردي است که با فرهنگ سياسي و به تبع آن با الگوهاي توسعه جامعه رابطه مستقيم دارد. رويکردهاي مربوط به قدرت, حکومت, دولت, ملت, حاکميت, مشروعيت, آزادي, دموکراسي, مشارکت سياسي, عدالت اجتماعي, برابري, حقوق اساسي, هويت اساسي و ديگر
پديده هاي مربوط به قلمرو سياست نيز از ديگر عناصري است که ريشه در باورها, ارزشها و نگرشهاي يک جامعه دارد و نتيجه با فرهنگ سياسي آن جامعه در ارتباط است. بنابراين, با دامنه گسترده اي که اين متغير اجتماعي ـ سياسي پوشش مي دهد, روشن است که براي شناخت بيشتر جامعه, بايد به مطالعه و بررسي فرهنگ سياسي رايج پرداخت.

مطالعه ي جريانهاي فرهنگي و سياسي 150 ساله اخير اين نکته را اثبات مي کند که استعمار يشترين بهره ها را عمدتاً از عناصر فراماسونري و وابسته ي خود در رأس هيأت حاکمه برده است و با توزيع آنان در حوزه هاي فرنگ و اقتصاد و سياست, جامعه ي ما را به سمت اهداف خود کشانده است.

کارگزاران و بر نامه ريزان استعمار گر براي دستيابي هر چه بهتر و سريع تر به اهداف خود کليه ي اقشار و گروههاي اجتماعي را در دايره ي توجه خود داشتند و همواره نمايندگاني از هر قشر و طبقه را به اين گونه محافل و انجمنها مي کشيدند. اما هيچ گروهي به اندازه تحصيل کردگان غرب به ملت آسيب نرساندند, زيرا به دليل گرايش و انديشه هاي اومانيستي خود در تعارض و تضاد با هويت ديني قرار داشتند و به شهادت اسناد و مدارک همچون موريانه به جان پايه هاي اعتقادي جتامعه افتاده بودند و مردم و بويژه جوانان را به سمت مرداب و مسلخ از خود بيگانگي مي راندند.

ترسيم سيماي واقعي اين افراد و عناصر و نشان دادن عمق وابستگي و چگونگي ارتباط و پيوندشان با سازمانهاي فراماسونري و دامنه و گستردگي و ميزان تأثير و عملکرد آنها در حد محدود از اهداف اين پژوهش بوده است, زيرا بسياري از اين افراد در پوششهاي مختلف بعد از انقلاب به ايران آمده و مي آيند و به عناوين مختلف اهداف و برنامه هاي خود را اجرا مي کنند.

لژ بيداري ايران يا انجمن بيداري ايرانيان در شب سه شنبه نوزدهم ربيع الاول 1326/ ق 1907 م با اجازه ي رسمي گراندواريان فرانسه و شوراي عالي ماسوني فرانسه در تهران تاسيس شد و در ژانويه 1908 م, اولين عضو خود به نام اديب الممالک فراهاني(56) را پذيرفت(57).

شکل گيري و تثبيت لژ بيداري ايران به عنوان اولين لژ رسمي فراماسونري در ايران, معلول شرايط زير بود:

نخستين کسي که انديشه هاي او راه را براي سازمان فراماسونري در ايران باز کرد (ميرزا فتحعلي آخوند زاده) بود وي هر چند که در ايران اقامت نداشت, ولي افکار او در غراب گرايان ايراني بسيار موثر افتاد. او يک سکولاريست تمام عيار و ضد دين و مذهب بود و تنها راه رهايي ايرانيان از قيد استبداد را پيوستن به فراماسونري مي دانست ميرزا فتحعلي در سال 1863 ميلادي با ميرزا ملکم خان آشنا شد و بطور قطع وي يکي از راهنمايان و معلمين ميرزا ملکم خان بوده است, زيرا هنگامي که ملکم در تفليس بود با آخوندزاده درباره­ي فراماسونري گفتگوهايي داشته و آخوند زاده وي را (روح القدس) نام نهاده بود.

شالوده­ي فراماسونري جديد در قرن 18 ميلادي توسط صهيونيستها نهاده شد به اعتراف خود آنان, سازمانهاي فراماسونري را براي تضعيف ملتها و تفوق بر ايشان جدا کردند. در پروتکل يهود درباره­ي سازمان مخفي يهود يا فراماسونري آمده است: «ما در مقابل خود نقشه اي داريم که روي آن مسير خطرناکي تعيين شده و با طي اين مسير خطرناک بايستي آثار چند قرن ديگر را منهدم سازيم. براي تهيه­ي وسائلي که ما را به مقصود نائل سازند, بايد از بي غيرتي و بي ثباتي افراد اجتماع و عدم اطلاع افراد به شرايط زندگي راحت و آسوده استفاده کرد ... چه کسي مي تواند يک قدرت مخفي را از بين ببرد؟ اين قدرت مخفي قدرت ماست. فراماسونري خارجي به منظور مخفي نگهداشتن نقشه هاي ماست و شعاع و طرز اجراي اين قدرت مخفي و محل اجراي آن براي هميشه بر ملتها پوشيده است.

قانون اساسي فراماسونري در سال 1723 ميلادي توسط آندرسون و دزا گوليه نوشته شد که عملا دين و مذهب را کنار گذاشت با انتشار اين قانون نامه فرياد از مجامع ديني به ويژه در انگلستان برخاست و روساي مذهبي اشاره آندرسون را به ديني که همه مردم بر آن اتفاق داشته باشند, طرحي براي دور افکندن مسيحيت تلقي کردند و هدف اصلي فراماسونري را نابود ساختن تعلميات ديني دانستند.

قانون اساسي ماسوني در ايرلند, آمريکا, آلمان و فرانسه به ترتيب در سالهاي 1730, 1734, 1741 و 1745 ميلادي منتشر گرديد و هر روز گسترش بيشتري يافت, بطوريکه امروزه ترجمه­ي آن به بيش از هشتاد و سه زبان متداول در جهان يافت مي شود.

جمعي از دانشجويان غيربومي دانشگاه‌هاي ساوه به دليل نبود سرويس و بالا بودن نرخ كرايه تاكسي‌ و خطي‌ها، با تريلي خود را به كلاس مي‌رسانند.

به گزارش خبرنگار صنفي آموزشي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)- منطقه مرکزي، جمعي از دانشجويان اراكي، شازندي و بروجردي كه در ساوه تحصيل مي‌كنند به دليل نداشتن خوابگاه، گراني اجاره بهاي منزل در ساوه و بالا بودن نرخ كرايه تاكسي‌ و خطي‌هاي ساوه - اراك، با تريلي‌هاي گذري جاده به دانشگاه مي‌روند.

نوري يكي از دانشجويان با بيان اينكه من سه روز در هفته از شازند به ساوه مي روم و بر مي‌گردم، مي گويد: بيش از يك ماه است كه در يكي از دانشگاههاي ساوه قبول شده‌ام اما مشكلات بسياري براي رفت و آمد دارم به نحوي كه بامداد از خانه خارج مي‌شود و از سه راه خمين با تريلي هاي عبوري به سلفچگان رفته، دوباره در آنجا پياده مي شوم به زير پل مي آيم تا سوار تريلي ديگري شوم تا به دانشگاه بروم و شب هم دوباره با همين شيوه به خانه برمي‌گردم.

ملكي يكي ديگر از اين دانشجويان نيز در اين باره مي‌گويد: دانشگاه كه به ما خوابگاه نداده است خانه هم كه در ساوه با كمتر از يك ميليون پول پيش و ماهي صد هزار تومان كرايه وجود ندارد، تاكسي ها هم از اراك تا ساوه و يا بالعكس قيمتي بيش از هفت هزار تومان مي گيرند «يعني روزي چهارده هزار تومان كرايه» كه پرداخت هر روزه اين ميزان كرايه از توان مالي خانواده‌ ما خارج است.

اين دانشجويان خواستار رفع اين مشكل از سوي مسؤولان استان شدند

طبق مدارک موجود, فراماسونها صنفي و اوليه هرگز درصدد برنيامدند که چهره­ي خود را بپوشانند و در انتظار مردم اسرار آميز جلوه کنند, زيرا معماري شغل آنان بود و مي بايست در جامعه­ي خويش شناخته مي شدند. آنچه آنان مخفي مي کردند, اسرار شغلي بود که در سينه نهان مي داشتند. ايشان از آن نظر که هنر معماري نميرد, گهگاه افرادي لايق که استعداد آموزش هنر معماري را داشتند, بر مي گزيدند و وي تحت شرايطي ساده و روشن تعليم مي دادند که از دو شرط اساس تجاوز نمي کرد:

1- شاگرد مي بايست به خداوند و کتاب آسماني معتقد باشد.

درباره تاريخچه فراماسونري هم دو نوع پيشينه در مقابل ما مي گذارند.

در گرايش اول گاهي اساس آن را به حضرت آدم رسانده اند و از خداوند به عنوان اولين ماسون ياد کرده اند که دنيا را بنا نهاد و بعضا برحسب فرضيات افرادي چون نمرود, فيثاغورس, موسي, سليمان و نظاير آنها را از بنيانگذاران فراماسونري دانسته اند.

در گرايش دوم ريشه فراماسونري را در انجم هاي صنفي يا صنف بنايان جستجو مي کنند اين پيشينه سازي با هدف پنهان کردن ريشه هاي اصلي فراماسونري است و با نيت به دست آوردن يک مشروعيت تاريخي ارائه شده و در حالي که اگر فراماسونري را محصول دوره استعمار جديد بدانيم آن موقع معلوم مي شود که اين جمعيت براي چه هدفي تاسيس شده است.

اما آنچه از تحقيقات بر مي آيد مبداء و اساس پيدايش فراماسونري را چنين مي نماياند: